Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Odpowiedz 
 
Ocena wątku:
  • 0 Głosów - 0 Średnio
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Irydologia
Junior Offline
Super Moderator
******

Liczba postów: 244
Dołączył: Jun 2014
Post: #1
Irydologia
Irydologia

Irydologia to ocena aktualnego stanu naszego zdrowia, ale przede wszystkim prognozowanie wystąpienia chorób i profilaktyka. Inaczej mówiąc jest to studiowanie tęczówki oka, aby z jej wyglądu wywnioskować o aktualnych i przyszłych chorobach człowieka.

Twoje oczy nie są już zatem tylko i wyłącznie zwierciadłem duszy, lecz także i ciała. Dostarczają informacji o predyspozycjach do niektórych chorób, pozwalają ocenić stan Twojego zdrowia. Na tęczówce zapisany jest stan zdrowia narządów wewnętrznych i zewnętrznych oraz informacja o tym, jakimi chorobami jesteśmy dziedzicznie zagrożeni.

Jeszcze parę lat temu czytanie z oczu byłoby uznane za oszustwo. Dzisiaj to uznana nauka - irydologia. Coraz więcej lekarzy zajmuje się tego typu badaniami i coraz więcej osób z nich korzysta.

Zwolennicy irydologii koncentrują się na tęczówce, twierdząc, że jej powierzchnia informuje o zdrowiu wszystkich organów ciała. Prawa tęczówka ukazuje stan organów po prawej stronie ciała, a lewa po lewej. Górna część tęczówki pokazuje głowę, dolna stopy, a pomiędzy nimi rozciągają się pozostałe organy człowieka. Irydolog potrafi w dużej ilości przypadków, bez żadnych dodatkowych badań, określić co się dzieje w organizmie pacjenta, rozpoznając chorobę w stadium, kiedy jest ona praktycznie nie wykrywalna innymi metodami.

Można powiedzieć, że Twój zwykły lekarz rodzinny pierwszego kontaktu w większości przypadków nie udzieli Ci wielu informacji na temat Twojego zdrowia, a jego pobieżna diagnoza może okazać się błędna. Wizyta ogranicza się jedynie do ogólnych informacji i kończy się zazwyczaj wypisaniem recept na lekarstwa, które nie zawsze są odpowiednio dobrane do stanu zdrowia. Takie niestety są fakty, dlatego warto odwiedzić irydologa, który pomoże Ci ocenić aktualny stan Twojego zdrowia.

Irydodiagnostyka (badanie irydologiczne), w odróżnieniu do wspomnianej wyżej wizyty lekarskiej, jest całkowicie bezbolesna i polega na patrzeniu w oczy, a konkretnie na sporządzeniu swoistej mapy tęczówki oka. Lekarz irydolog potrafi w znacznej części przypadków i to bez żadnych dodatkowych badań, określić co się dzieje w organizmie pacjenta, rozpoznając chorobę w takim stadium, kiedy jest ona praktycznie nie wykrywalna innymi metodami.

Oko jest jednym z najbardziej wrażliwych narządów naszego ciała. Bardzo szybko reaguje na zmiany w układzie krwionośnym i nerwowym, które zazwyczaj są wynikiem procesów chorobowych zachodzących w organizmie. Dzieje się tak dlatego, iż właśnie w oku umiejscowione są zakończenia połączeń nerwowych powiązanych z każdym narządem wewnętrznym i każdą częścią naszego ciała. Stąd właśnie wygląd tęczówki zdradza obecny stan naszego zdrowia, a także zmiany jakie zaszły w przeszłości lub jakie mogą się jeszcze pojawić.

Lekarz irydolog na podstawie wyglądu naszych oczu, a szczególnie kolorowej ich części, bez najmniejszego problemu rozpozna na jaką chorobę cierpimy, w jakiej kondycji jest każdy układ i narząd wewnętrzny, z jakimi chorobami będziemy borykać się w przyszłości. Może wskazać wrodzone predyspozycje do pewnych schorzeń, o czym wnioskuje m.in. na podstawie tzw. słabych punktów naszego organizmu. Diagnozowanie chorób za pomocą irydologii pozwala ponadto na ustalenie stopnia zatrucia organizmu. Dzięki tej nauce łatwo możemy ocenić stan układu odpornościowego. Aby diagnozować, który narząd albo cały układ niedomaga, wystarczy wiedzieć w której części tęczówki usytuowane jest pożądane zakończenie nerwowe.

Diagnoza z tęczówki jest bezbolesna i nieszkodliwa dla oczu. Lekarz ogląda obie gałki oczne w lampie szczelinowej, która powiększa obraz kilkadziesiąt razy i rozjaśnia tęczówkę, dzięki temu wszystkie zmiany na ich powierzchni są dokładnie widoczne. Stawiając diagnozę irydolog uważnie ogląda całe oko. Zwraca uwagę na kształt i umiejscowienie źrenicy, odcień bieli gałki ocznej oraz wygląd spojówki. Głównie jednak koncentruje się na tęczówce.

Przyjmuje się, że lekarz irydolog nabywa zdolności samodzielnego diagnozowania po obejrzeniu kilku tysięcy tęczówek i skonfrontowaniu swoich obserwacji z rozpoznaniami opisanymi w historii choroby pacjenta, a potwierdzonymi innymi metodami diagnostycznymi. Z tego powodu nawet w krajach, gdzie irydologia od lat jest jednym z przedmiotów wykładanych na uczelniach medycznych, samodzielnie praktykuje kilku, kilkunastu lekarzy irydologów. Znacznie więcej wykorzystuje objawy tęczówkowe w odniesieniu do swojej podstawowej specjalności.

W krajach Europy Zachodniej i w USA irydodiagnostyka zdobywa wśród lekarzy coraz większą ilość zwolenników. Automatycznie spowodowało to rozwój nowoczesnych technik ułatwiających obserwacje tęczówki. Dla celów irydologii stosuje się urządzenia telewizji barwnej, urządzenia komputerowe takie, które mogą zapewnić wysoką jakość obrazu i wierność odtwarzania. Tego rodzaju system wizualny umożliwia obserwację tęczówki w znacznym powiększeniu (do ok. 50 razy) i różnych ujęciach.

Diagnostyka z tęczówki sprawdza się w 80 do 95%. Nie da się jej jednak stosować u dzieci do 4 roku życia ze względu na nie w pełni wykształconą tęczówkę oraz u osób po operacjach oczu.

Odpowiedzialny irydolog nie może zniechęcać pacjenta do leczenia się u lekarzy medycyny konwencjonalnej. Po wykryciu choroby można rozpocząć profilaktykę i zapobieganie jej dalszemu rozwojowi, np. za pomocą ziołolecznictwa. W przypadku podejrzenia poważnych, czy przewlekłych schorzeń irydolog powinien skierować pacjenta na badania specjalistyczne.

Ocena irydologiczna nie jest równoznaczna z diagnostyką lekarską. Obu tych metod nie wolno ze sobą porównywać szukając w nich konkurencyjności. Jest to metoda uzupełniająca. Irydologia ma głównie zastosowanie w profilaktyce zdrowotnej, w wielu przypadkach potrafi zastąpić bolesne i kosztowne badanie, ale w żadnym wypadku nie należy od razu odrzucać fachowego badania lekarskiego.

IRYDODIAGNOSTYKA

Irydodiagnostyka lub inaczej irydodiagnoza jest metodą, która służy do oceny stanu zdrowia pacjenta na podstawie obrazu tęczówki oka i pojawiających się na niej zmian w strukturze anatomicznej lub mikroanalitycznej. Należy tu zaznaczyć, że irydolog przeprowadzający to badanie nie ogranicza się jednak wyłącznie do oceny jedynie samej tęczówki. Czasem wykorzystuje się też zmiany patologiczne, czyli chorobowe pojawiające się na twardówce oka. Bardzo często, a w zasadzie rutynowo ocenia się zmiany w położeniu i w wyglądzie źrenicy oka.

Naukę, która zajmuje się tym sposobem diagnozowania nazywamy właśnie irydologią, chociaż w niektórych publikacjach pojęcia te są ze sobą utożsamione. Żaden z tych terminów nie jest równoznaczny z pojęciem diagnostyki oka. Tym bowiem pojęciem określa się diagnozę oka jako narządu wzroku i zajmuje się tym okulistyka.

Podsumowując, irydologia jest nauką zajmującą się oceną stanu zdrowia ludzkiego poprzez analizę pewnych objawów pojawiających się na tęczówkach oczu, zaś irydodiagnostyka jest metodą diagnostyczną umożliwiającą rozpoznawanie procesów chorobowych przebiegających w organizmie oraz skłonności do nich, poprzez analizę wizualną tęczówki.

Badanie stanu organizmu na podstawie tęczówki oka pozwala zapobiec wszelkim błędom w diagnozowaniu lekarskim, ponieważ popełnienie pomyłki jest mało prawdopodobne i jedynie zależy od wiedzy wykonującego badanie. Irydodiagnostyka opiera się przede wszystkim na doświadczeniu, które uwzględnia obserwacje i analizę zmian zachodzących w strukturze tęczówki oraz jej zmian w zabarwieniu. Jak w każdej nauce, tak i w tym przypadku wypracowana została oryginalna terminologia. Znaki irydologiczne stanowią rodzaj kodu, który umiejętnie rozszyfrowany warunkuje prawidłową ocenę stanu zdrowia.

Badania irydodiagnostyczne ujawniają stany chorobowe i trwałe uszkodzenia takich narządów wewnętrznych jak np. mózgu, nerek, wątroby, serca, płuc, trzustki, jelit, żołądka, pęcherza, migdałów, czy uszu. Jest to całkowicie bezpieczna i bezbolesna metoda określenia rodzaju choroby, jej przyczyn oraz ogólnego stanu pacjenta.

Irydodiagnostyka jest bardzo przydatna do diagnozowania chorób, których objawy są tak subtelne i pojawiają się w tak dużych odstępach czasu, iż trudno jest stwierdzić, że dany proces chorobowy się toczy. Jest doskonałą metodą rozpoznawania chorób przewlekłych. Można przy jej pomocy rozpoznać także stany ostre, przebiegające w sposób burzliwy. Jest to szczególnie przydatne, gdy mamy zróżnicować ostre procesy chorobowe obejmujące narządy trudno dostępne badaniem klinicznym lub gdy wywiad lekarski jest trudny do zebrania.

HISTORIA IRYDOLOGII

Początków irydologii należy doszukiwać się już w czasach starożytnych. Wtedy to, na terenach Indii i Chin pasterskie plemiona po wyglądzie oczu oceniały wartość kupowanych zwierząt. Irydodiagnostykę znali także starożytni Egipcjanie.

Ogólnie uważa się, że pierwsze pisemne dokumenty świadczące o stosowaniu irydodiagnostyki do rozpoznawania chorób pochodzą sprzed kilkudziesięciu tysięcy lat. Dwa papirusy długości 50 m. i szerokości 1,5 m. zostały znalezione w Gizie. Autorem ich był EI-AKS - sławny lekarz i kapłan faraona Tutenchamona. Jemu też przypisuje się zasługi w upowszechnianiu tej metody, która z Egiptu przedostała się do Babilonu, Tybetu, Indochin. Obecnie wspomniane papirusy przechowywane są w bibliotece Babilońskiej.

EI-AKS znał oryginalny sposób wykonywania "fotografii" tęczówek na płytkach metalowych wykonanych z cynku lub niklu. Wiadomo, że podnosił taką płytkę na wysokość oczu i trzymał ją w odległości 2 cm od oczu przez 4 minuty. Następnie poddawał ją obróbce chemicznej i ponownie trzymał przed oczami przez kolejne 30 sekund. Ponownie poddawał płytkę obróbce chemicznej uzyskując barwny obraz oka. I chociaż uzyskane przez niego fotografie tęczówek zachowały się po dziś dzień, tak do czasów dzisiejszych nauka nie potrafiła rozszyfrować sposobu ich powstawania. Oglądając je można jedynie stwierdzić, że wbrew pozorom faraon był człowiekiem poważnie chorym.

Wiadomo, że z dobrodziejstw irydodiagnostyki korzystali tacy słynni starożytni mędrcy jak: Hipokrates, Filostratos, Pitagoras. Przez wiele kolejnych stuleci zapomniano o tej wspaniałej i precyzyjnej metodzie diagnozy. Ustalono, że kolejne dzieło dotyczące metody diagnostycznej ukazało się dopiero w XVII wieku i jego autorem był ówczesny lekarz Filip Meyens - dzieło zostało wydane w Dreźnie.

[Obrazek: 0m28.jpg]

Prawdziwy jednak rozwój diagnostyki nastąpił dopiero po przeszło 200 latach od wydania dzieła Meyensa, a stało się to za przyczyną węgierskiego lekarza Ignacego von Peczely. Jego też uważa się za ojca współczesnej irydologii. Jedna z legend mówi, że jedenastoletni Peczely przedzierał się przez ciemny gąszcz leśny. Nagle z ciemności wyleciała sowa, która wbiła swoje ostre pazury w ramię chłopca, który prawdopodobnie mimo woli zbliżył się zbytnio do jej gniazda. Ignacy bronił się rozpaczliwie przed rozwścieczonym zwierzęciem. W końcu nie wiedział już jak sobie poradzić, więc złamał sowie nogę. W tym momencie zauważył, że w jej oku pojawiła się czarna kreska, która w tęczówce oka przebiegała prawie pionowo w dół. Inna z legend głosi, że mając 11 lat znalazł w lesie gniazdo, z którego próbował wydostać jajko. Nadlatująca sowa, chcąc bronić swojego potomstwa, złamała sobie łapkę. Peczely zauważył, że jednocześnie na jej tęczówce pojawiła się plamka. Wywnioskował z tego, że złamanie nogi znalazło odzwierciedlenie w tęczówce sowy.

Wydarzenie to stało się podstawą dla jego późniejszej teorii irydologicznej. Przeminęły lata i Peczely, najpierw mechanik z zawodu, kształcił się na przyrodolecznika i homeopatę. Po czterech semestrach studiów w Wiedniu uzyskał doktora medycyny. Doświadczenie zdobył dzięki wieloletniej pracy w szpitalu, gdzie obserwował tęczówki swoich pacjentów i prowadził szczegółowe analizy. Rezultatem jego wieloletnich badań były publikacje pierwszych w świecie map irydologicznych.

Peczely podzielił tęczówkę oka na sektory, a każdy z nich odzwierciedla różne narządy, np. wątrobę, żołądek czy nerki. Stworzenie takiego podziału było możliwe dlatego, że nasze organy wewnętrzne są połączone włóknami nerwowymi z określonymi fragmentami tęczówki. Właśnie dzięki temu, zdaniem irydologów, z oka można odczytać informacje zarówno o chorobach przebytych, jak i tych nękających nas obecnie.

Peczely wyniki swoich badań opublikował w 1881 r. w pracy pod tytułem: "Discoveries in the Field of Natural Science and Medicine: Instruction in the Study of Diagnosis from the Eye" (Odkrycia w dziedzinie nauk przyrodniczych i medycznych: instrukcje do nauki diagnozowania z oczu). W 1893 r. opublikował atlas "Diagnosis From The Eye" (Diagnoza z oka) zawierający 258 obrazków czarno-białych oraz 12 kolorowych.

W niedługim czasie po tym ukazała się kolejna znacząca pozycja autorstwa niemieckiego okulisty doktora Schlegela, która nosiła tytuł "Diagnoza oczna Ignacego Von Peczely". W tym samym okresie niezależne badania, tworzące również podstawy irydodiagnostyki prowadził szwedzki pastor N. Lijeguyst zakończone wydaniem dwutomowego dzieła: "Diagnoza oczna".

Wśród licznych prac z zakresu irydologii za najbardziej autorytatywną uważa się m.in. pracę amerykańskiego uczonego doktora Bernarda Jensena pod tytułem "Nauka i praktyka irydologii".

W roku 1951 z inicjatywy Jensena utworzono Międzynarodowe Stowarzyszenie Irydologiczne (FIA), które od 1978 roku wydaje czasopismo pod nazwą: "Międzynarodowy Irydolog".

Obecnie w niektórych krajach zachodnich irydologia zostaje włączana do programów nauk medycznych. W USA i Niemczech powstały instytuty zajmujące się diagnozą z tęczówki oka. Jednym ze słynnych instytutów jest niemiecki Felke Institut.

W 1993 roku powstało Polskie Towarzystwo Irydologii i Homeopatii, które zajmuje się szerzeniem wiedzy na temat irydologii, propagowaniem literatury z tej dziedziny oraz organizowaniem szkoleń. Skupia lekarzy zainteresowanych diagnozowaniem chorób na podstawie wyglądu tęczówki oka oraz naturalnymi metodami leczenia (homeopatia, fitoterapia). Obecnie liczy kilkuset członków. Są wśród nich zarówno lekarze różnych specjalności, jak i ludzie spoza środowiska związanego z medycyną, kierujący się troską o własne zdrowie.

IRYDOLOGIA - JEDNA Z DZIEDZIN MEDYCYNY

Medycyna zaliczyła irydologię do swoich specjalności, ponieważ całkowicie bezpieczne i bezbolesne badanie oczu pozwala poznać predyspozycje chorobowe pacjenta i zapobiegać pojawieniu się zagrożeń zdrowotnych. Irydolog uważa, że źrenice oczu nie ukryją stanu zdrowia naszego organizmu. W celu zbadania pacjentów w oczy patrzono już od wieków. Jednak dopiero nowoczesna aparatura pozwala czynić to szczegółowo i skierować pacjenta do odpowiedniego specjalisty.

Irydologia nie jest "wróżeniem z oczu", choć wielu chciałoby ją z różnych powodów do takiej roli sprowadzić. Opiera się ona przede wszystkim na doświadczeniu, które uwzględnia obserwację i analizę zmian zachodzących w strukturze tęczówki oraz zmian barwnych.

Irydologia (nazwa pochodzi od łac. iris - tęcza) jest dziś uznaną metodą diagnostyczną. U nas dopiero się rozwija - od 1993 r. działa Polskie Towarzystwo Irydologii i Homeopatii, organizujące kursy dla lekarzy pragnących nauczyć się diagnozowania z oka. Z usług lekarzy irydologów od dawna korzystają pacjenci Instytutu Reumatologii i Centrum Zdrowia Dziecka. Zgłaszają się do nich przede wszystkim ludzie cierpiący na przewlekłe, uporczywe dolegliwości. Szukając pomocy, odwiedzają gabinety wciąż nowych specjalistów. Diagnozowanie z tęczówki daje im szansę odkrycia źródła problemów. Trzeba jednak korzystać z usług irydologa z dyplomem lekarskim i dużym doświadczeniem (w Polsce jest ich kilkunastu), a nie np. z ogłoszenia w gazecie.

Irydologia znajduje też zastosowanie nie tylko wówczas, gdy nam coś dolega. Również w zapobieganiu chorobom. Człowiek, który pozna słabe strony własnego organizmu, może im przeciwdziałać, stosując np. odpowiednią dietę, zażywając suplementy.

Dzisiaj pod pojęciem irydologii należy rozumieć metodę pozwalającą dokonać wstępną ocenę stanu zdrowia człowieka na podstawie analizy oka. Nie może być jednak jedyną w oparciu, o którą takiej oceny dokonujemy. Pozwala natomiast ukierunkować, w razie potrzeby, dalsze postępowanie diagnostyczne w rozumieniu medycznym.

Badanie irydologiczne nie może być wykonywane zamiast innych badań. Wskazuje ono jedynie na organy, w których nastąpiły zmiany chorobowe lub które są zagrożone chorobą. Umożliwia wstępną całościową diagnozę, która rozszerza możliwości rozpoznania chorób i może ukierunkować dalszy proces diagnozowania. W ramach dalszej diagnostyki należy potwierdzić ocenę irydologa i wykonać dalsze, szczegółowe badania, np. USG czy tomografię. Nie można zresztą opierać się tylko na jednym wyniku, ale trzeba przeprowadzić kompleksowe analizy.

Irydologia mimo swoich licznych ograniczeń i niedoskonałości, jest bardzo atrakcyjną metodą oceny stanu zdrowia, tanią w zastosowaniu, ale nigdy nie jest i nie może być konkurencyjną w stosunku do badań klinicznych.

CHOROBA ZAPISANA W OCZACH

Jedno spojrzenie w oko, by zdiagnozować chorobę - czy to możliwe? A jeśli tak, to dlaczego tak niewielu lekarzy stosuje tę metodę? Chociaż jest ona prosta i szybka, to jednak wymaga od lekarza doświadczenia.

Irydologia to nauka zajmująca się rozpoznawaniem chorób na podstawie wyglądu tęczówki oka. W trakcie nieinwazyjnych badań, zbliżonych do okulistycznych, irydolog może określić wrodzone predyspozycje do zapadania na niektóre choroby. Ocenia także, jak funkcjonuje układ nerwowy, odpornościowy oraz procesy przemiany materii.

Metoda ta szczególnie dobrze sprawdza się przy diagnozowaniu chorób przewlekłych, np. cukrzycy. Choć stosują ją głównie specjaliści medycyny niekonwencjonalnej, coraz częściej próbują w niej swoich sił lekarze medycyny "białej".

Czy irydolog potrafi wytłumaczyć wszystko? Zdaniem niektórych tak. Jeśli jest plamka w miejscu odpowiedzialnym za całkowicie zdrowy narząd okazuje się, że to znak przyszłej choroby. Ze względu na to, takiemu badaniu coraz częściej poddają się osoby zdrowe, które chcą w ten sposób zapobiec przyszłym chorobom.

Czasami człowiek czuje się źle, ale pomimo wielu wyników badań nie wiadomo, na co jest chory. Dzieje się tak dlatego, że zmiany morfologiczne czy biochemiczne w wielu schorzeniach poprzedza długi okres zaburzeń czynnościowych, np. pracy serca, żołądka, zmiany w kręgosłupie, które nie są widoczne podczas prześwietlenia. Dzięki badaniu tęczówki można wcześniej podjąć leczenie zagrożonych obszarów i nie dopuścić do poważniejszych uszkodzeń. Irydologia ma więc duże znaczenie profilaktyczne.

W organizmie zdrowym i silnym tęczówka jest gładka, bez zniekształceń. Kiedy zaczyna w naszym organizmie działać czynnik szkodliwy, na tęczówce zaczynają pojawiać się tzw. objawy tęczówkowe, do których należą między innymi rozwarstwienie włókien tęczówkowych tzw. zatoki, krypty, plamy barwnikowe, zniekształcenia i przesunięcia źrenicy itp. Ponieważ na tęczówce oka każdy narząd ma swoje miejsce czyli tzw. pole projekcyjne, irydolog ocenia w nim, na którym narządzie pojawiły się wymienione powyżej zmiany tęczówkowe, ich zaś kształt, rodzaj i charakter pozwala mu na rozpoznanie konkretnej choroby tego narządu.

Irydologia jest metodą niezwykle pomocną, zwłaszcza jeśli chodzi o możliwości poznania indywidualnych cech pacjenta, istotnych dla postawienia pełnej diagnozy i podjęcia skutecznego leczenia. Ta metoda jest jedną z nielicznych specjalności medycznych, których zakres zainteresowania rozciąga się na wszystkie schorzenia i ich objawy. Dlatego na badanie tęczówek zgłaszają się zarówno pacjenci z typowymi, często spotykanymi dolegliwościami, jak również tacy, których problemy nie mieszczą się w ramach jednej znanej jednostki chorobowej i mimo różnorodnych badań nie można znaleźć źródła dolegliwości. Dzięki badaniu tęczówek, lekarz ma szanse nie tylko na postawienie diagnozy, ale również na określenie przyczyn choroby.

Irydodiagnostyka pomaga przewidywać skłonności do określonych chorób. Można w związku z tym stosować racjonalną profilaktykę. Lekarz na tej podstawie może z łatwością ocenić skutki swojej terapii i w razie konieczności zmodyfikować ją. Niewątpliwą zaletą tej metody badania jest jej nieinwazyjność oraz trafność diagnoz sięgającą od 80 do 95%. Diagnozę można postawić w ciągu kilku minut. Potrzebne jest tu jednak ogromne doświadczenie.

Połączenie nowoczesnych, szczegółowych badań, jakimi dysponuje współczesna medycyna, z całościowym spojrzeniem na organizm, które proponuje irydologia, może być bardzo korzystne dla pacjenta. Bardzo często badanie irydologiczne pozwala uniknąć wielu innych bolesnych, nieprzyjemnych badań i analiz, ale pomimo tego wciąż jest to mało rozpowszechniona dziedzina.

MAPY IRYDOLOGICZNE - MAPA CIAŁA

Tęczówka to mapa organizmu (mapa ciała), gdzie na bardzo małej przestrzeni zapisano wszystkie informacje. Każdy narząd wewnętrzny, każda część ciała za pośrednictwem włókien układu wegetatywnego ma połączenie z określonym polem tęczówki.

Inaczej mówiąc, tęczówka składa się z setek tysięcy zakończeń nerwowych, które poprzez mózg i system nerwowy połączone są z każdą tkanką w organizmie. Każda zmiana chorobowa czy uraz natychmiast odzwierciedlane są jako przebarwienia i znamiona na powierzchni tęczówki. Intensywność koloru również ma tu zasadnicze znacznie. Udoskonalona przez pokolenia lekarzy i naukowców mapa oka pozwala na szybką identyfikację chorego czy słabego narządu. Każdy organ koresponduje bowiem z odpowiednią częścią tęczówki. Lewe oko uwidacznia prawą część ciała, prawe - lewą.

Poniższy schemat obrazuje lokalizację wszystkich organów człowieka na tarczy tęczówki - schemat opracowany na podstawie badań klinicznych przez dr Marka Bardadyna (Prezesa Polskiego Towarzystwa Irydologii i Homeopatii):

[Obrazek: rn3k.jpg]

Na mapie oczu zaznaczono obszary odpowiadające konkretnym częściom naszego ciała. Pierwsza mapa irydologiczna została opracowana przez węgierskiego lekarza Ignacego von Peczely w 1881 roku. Oznaczył na niej obszary odpowiadające sercu, płucom, śledzionie, a także nogom i rękom. Z czasem opracowania topograficzne tęczówki stały się dokładniejsze. Nowoczesne schematy są tak precyzyjne, że można je wpisywać w programy komputerowe i wykorzystywać w elektronicznym badaniu irydologicznym.

Poczynione obserwacje stały się punktem wyjścia do badań tęczówki oka ludzkiego i pozwoliły na dokładne umiejscowienie obrazu tęczówkowego kończyn górnych i dolnych, płuc, śledziony i innych wewnętrznych narządów człowieka. Tęczówki stanowią rodzaj karty, z której wprawny irydolog może odczytać większość chorób przebytych i trwających w czasie badania. Ponieważ objawy ze strony zajętych chorobowo narządów i układów pojawiają się później niż zmiany im odpowiadające w tęczówkach, badający jest w stanie przewidzieć ich pojawienie się, ale nie wiadomo, w jakim czasie.

Irydolog dysponuje mapą oka dokładnie określającą, na które miejsce na tęczówce rzutują mózg, serce, żołądek i inne wewnętrzne narządy człowieka. Obserwując np. sektor odpowiadający trzustce, możemy określić czy są tam zmiany po przebytych schorzeniach, bo niektóre z nich pozostaną przez wiele lat, a inne nawet przez całe życie. Tęczówka jest więc swoistym świadectwem procesów i zmian zachodzących w organizmie człowieka. W niej zapisana jest historia zmian, jakie przez lata zachodziły w naszym organizmie: przebyte choroby, zatrucia wpływami środowiska zewnętrznego i produktami przemiany materii.

By diagnoza była jak najbardziej precyzyjna, irydolodzy dokładnie studiują mapy oczu, przypominające tarczę zegara. Ściśle określony sektor na tęczówce odpowiada poszczególnym układom i narządom wewnętrznym. Plamka, kropka czy linia w danym sektorze to sygnał, że odpowiadająca mu część ciała nie jest w pełni zdrowa.

Irydologia rozróżnia około siedemdziesiąt różnych, ściśle zdefiniowanych znaków chorobowych. Oglądając oko, można również stwierdzić genetyczne predyspozycje pacjenta do pewnych chorób. Już u dziecka znajdują się na tęczówce miejsca słabsze pod względem budowy, które pozwalają przewidzieć, że w przyszłości będzie się ono uskarżało np. na pracę układu pokarmowego. Zaobserwowawszy u dziecka predyspozycje do delikatnej budowy kości, irydolog zaleca przyjmowanie w okresie wzrostu wzmacniających substancji mineralnych. Irydologia ma więc ogromne znaczenie w profilaktyce.

Tęczówka informuje nas również o toksycznych złogach, a także niedoborach żywieniowych lub mineralnych. Z mapy oka nie wyczytamy nazwy choroby, nie zlokalizujemy kamieni czy pasożytów - dowiedzieć się jednak możemy o stanach zapalnych i nieprawidłowym funkcjonowaniu określonych organów, często nawet przed wystąpieniem jakichkolwiek fizycznych symptomów. Irydologia nie jest terapią samą w sobie - jest tanim i precyzyjnym narzędziem diagnostycznym. Stanowi ważną część praktyki zarówno wielu niekonwencjonalnych terapeutów jak i lekarzy medycyny.

ZADANIA IRYDOLOGII

Irydologia jest skuteczną metodą oceny stanu zdrowia człowieka. Jej krytyka z jaką niekiedy się spotkamy, może wynikać z niezrozumienia samej metody, braku doświadczenia w jej stosowaniu lub może być konsekwencją starania się zaszeregowania jej w teoriach, w których nie można tego uczynić.

Według irydologów na tęczówce zapisuje się historia zdrowia danej osoby - przebyte operacje, choroby, nadużywanie narkotyków, złamania kości, zwichnięcia stawów, stany szokowe i depresyjne, nerwobóle itp. Wszystko to zostawia ślady w zabarwieniu i fakturze tęczówki. Wszelkie zmiany pigmentacji i struktury mogą być sygnałem zakłuceń pracy organów wewnętrznych. Samo znalezienie śladów nie jest trudne, najtrudniejsza jest interpretacja. Czy jest to zmiana wrodzona czy nabyta, na jakim etapie jest schorzenie, i jakie są predyspozycje pacjenta. Tego nie da się ocenić nie będąc lekarzem i nie mając na bieżąco kontaktu z medycyną.

Znaki irydologiczne stanowią rodzaj kodu, którego umiejętne rozszyfrowanie warunkuje prawidłową ocenę stanu zdrowia człowieka. W ich interpretacji istnieją jednak pewne utrudnienia. Jednym z nich jest to, że określony znak może mieć kilka znaczeń. Innym, że nie wszystkie zmiany obserwowane na tęczówce oka wskazują na aktualnie istniejące schorzenie. Wiele z nich obrazuje często skłonności do określonych zachorowań, bowiem są znakami wrodzonymi lub dziedziczonymi.

Diagnozowanie chorób za pomocą irydologii pozwala na:

* wykrywanie wrodzonych i nabytych skłonności do określonych schorzeń;
* określenie stopnia zatrucia organizmu szkodliwymi wpływami środowiska zewnętrznego i produktami przemiany materii;
* ocenę stanu układu nerwowego i jego wpływ na narządy wewnętrzne;
* ocenę stanu układu odpornościowego;
* wskazanie narządu lub układu, w którym toczy się proces chorobowy;

ustalenie odpowiedniej dla danej osoby diety i podanie wskazówek dotyczących trybu jej życia.
Badanie irydologiczne jest znakomitą metodą dokładnego i skutecznego określenia stanu zdrowia oraz ustalenia indywidualnego sposobu terapii. Jest to najtańsza i bezpieczna metoda określania rodzaju choroby oraz jej przyczyn i ogólnego stanu zdrowia. Daje ona również pacjentowi możliwość przeciwdziałania chorobie poprzez np. odpowiednią dietę, bioterapię, ziołolecznictwo, homeopatię, fizykoterapię, czy też masaże lecznicze.

Niektórzy irydolodzy propagują połączenie nieinwazyjnego diagnozowania irydologicznego z indywidualnym dla każdego pacjenta doborem leków homeopatycznych, a także ziół, które w naturalny, pozbawiony działań ubocznych sposób skutecznie, łagodnie i trwale likwidują podłoże chorób. Te niedrogie medykamenty, wykorzystujące siły przyrody, mogą być (co coraz częściej potwierdzają lekarze) doskonałym uzupełnieniem medycyny tradycyjnej. Na przykład leki homeopatyczne przydatne są zwłaszcza w leczeniu dzieci, ze względu na brak skutków ubocznych.

Część irydologów zajmuje się również kuracjami odtruwającymi i odchudzającymi. Tęczówka dokładnie informuje o przyczynach nadwagi. Często jej podłożem jest niewłaściwa dieta, zaburzenia hormonalne, blokada układu limfatycznego, zakłócenia mechanizmu regulacji łaknienia na tle nerwowym i inne. Na podstawie tęczówki można ustalić, gdzie toksyny się gromadzą i jaki organ wewnętrzny nie pracuje prawidłowo, należy więc wtedy stymulować jego pracę.

Irydodiagnostyka ocenia cechy ogólne organizmu, czy jest mocny genetycznie, jego zdolność obrony i szybkość regeneracji, ocenia dziedziczone predyspozycje do astmy, alergii oraz to, na ile silny jest układ nerwowy. Lekarz irydolog dostrzega w oku skłonności do nerwic, skalę podatności na stresy i inne zagrożenia, które warto znać wybierając przyszłą drogę życiową. Takie wczesne rozpoznanie, wczesne zastosowanie rygorów odżywiania i właściwy tryb życia mogą znacznie opóźnić pojawienie się choroby oraz wystąpienie jej powikłań.

Reasumując, dzięki irydodiagnostyce można wskazać wrodzone predyspozycje do pewnych schorzeń, określić, gdzie w organizmie toczy się proces chorobowy. Za jej pomocą ocenia się również funkcjonowanie układu nerwowego i odpornościowego oraz procesy trawienia i przemiany materii.

BADANIE U IRYDOLOGA

Irydolog jest w stanie nie tylko rozpoznać chorobę, ale może również odczytać skłonności do niektórych schorzeń. Najczęściej zgłaszają się do niego osoby, które mimo wykonania badań metodami konwencjonalnymi nie uzyskały diagnozy wyjaśniającej ich dolegliwości. Przychodzą również ci, którzy chcą wiedzieć, jakie są słabe punkty w organizmie, by odpowiednim postępowaniem na czas zapobiec chorobie.

Samo badanie ma bardzo istotną zaletę - jest bezbolesne i nieszkodliwe dla zdrowia. Wizyta zaczyna się od rozmowy z pacjentem na temat jego trybu życia, diety, obecnych dolegliwości, przebytych chorób, kuracji bądź operacji. Dzięki wstępnej rozmowie można poznać dziedziczne skłonności do określonych osłabień narządów. Poznanie skłonności pozwala zaobserwować, czy czynniki chorobowe już się uaktywniły. Świadczą o tym wszelkie znaki na tęczówkach, m.in. zmiany barwnikowe, przejaśnienia, czy białe włókienka na dnie zatok.

Następnie za pomocą lampy szczelinowej - doskonałego przyrządu okulistycznego, umożliwiającego powiększenie tęczówki kilkadziesiąt razy - dokonuje się dokładnego badania oka, zwracając uwagę na kształt i umiejscowienie źrenicy, odcień twardówki gałki ocznej i wygląd spojówki. Uwaga badającego koncentruje się na tęczówce. Poczynione w trakcie badania obserwacje pozwalają na ustalenie szczegółowej diagnozy i podjęcie leczenia. Badanie zawsze obejmuje oboje oczu. Obejrzenie tylko jednego nie dałoby prawdziwego obrazu, nie poleca się go więc osobom, które straciły oko.

Niektórzy specjaliści dysponują mikroskopem komputerowym połączonym z kamerą - pozwala on przenieść zdjęcia oczu na ekran komputera i powiększyć je. Badanie komputerowe tęczówek oczu nie jest skomplikowane. Zazwyczaj na początku lekarz ogląda tęczówki oczu pacjenta przy świetle zwykłej lampy szczelinowej, którą stosuje każdy okulista. Dopiero potem bada je mikroskopem komputerowym. Wystarczy przystawić go do oka pacjenta i po kilku sekundach na ekranie monitora pojawia się zdjęcie tęczówki. Takie badanie nie jest szkodliwe dla oczu.

Postawienie diagnozy zajmuje przynajmniej godzinę, 10-15 minut to stanowczo za mało, aby dokładnie określić, co dolega danej osobie. Po stwierdzeniu źródła dolegliwości irydolog kieruje pacjenta często do specjalisty, np. gastrologa czy urologa, który zleca odpowiednią terapię. Tylko niektórzy irydolodzy zajmują się również leczeniem, zlecając środki farmakologiczne, zioła oraz leki homeopatyczne.

Badanie tęczówki nie jest jednak metodą dla każdego - nie powinno być wykonywane u dzieci do 4-go roku życia ze względu na nie w pełni wykształconą tęczówkę oraz u osób po operacjach oczu.

Profilaktyczne badania u irydologa najlepiej przeprowadzać co mniej więcej 6 miesięcy.

Problemem irydologii jest trudność w weryfikacji kompetencji osoby przeprowadzającej badanie. Nietrudno natknąć się na oszusta. Aby tego uniknąć należy żądać od irydologa okazania dyplomu ukończenia kursu irydologii oraz dokumentu potwierdzającego formalne zarejestrowanie działalności. Na pieczątce powinien być adres, telefon kontaktowy oraz numer statystyczny kursu który ukończył.

TYPY TĘCZÓWEK

Bardzo ważną informacja dla irydologa są różnego rodzaju pierścienie na tęczówce. Ich analiza pozwala na zdiagnozowanie wielu chorób. Na przykład tzw. pierścienie kurczowe wskazują, że dana osoba jest podatna na stres i może mieć nerwicę ogólnoustrojową. Pierścień odpornościowy pozwala stwierdzić stan odporności organizmu. Obwódki dystroficzne na górnych obrzeżach tęczówki sugerują np. zmiany miażdżycowe.

O odporności na choroby i w ogóle o zdrowiu świadczy przede wszystkim spoistość i jednolitość powierzchni tęczówki. Irydolog określa to na podstawie czterostopniowej skali: od typu pierwszego, charakteryzującego się budową zwartą, po typ czwarty, ze znacznym rozluźnieniem beleczek tęczówkowych, czyli widocznych, promieniście ułożonych kreseczek, które samodzielnie można zobaczyć w lusterku.

Im bardziej spoista i jednolita jest powierzchnia tęczówki, tym człowiek jest zdrowszy i mniej podatny na zachorowania. Oto cztery typy struktury tęczówki:

* typ pierwszy - charakteryzuje się bardzo zwartym układem włókien, powierzchnia tęczówki jest niemal jednorodna - świadczy to o bardzo dobrej konstrukcji genetycznej oraz dużej odporności na zachorowania, występuje jednak bardzo rzadko;
* typ drugi - układ włókien, oglądany bez powiększenia jest zwarty, ale podczas badania tęczówki za pomocą odpowiedniego urządzenia widać wyraźne ich rozmieszczenie - świadczy to o dobrych warunkach genetycznych i dużych możliwościach fizycznych, osoby o takim typie tęczówki mają predyspozycje do osiągania wybitnych wyników w sporcie - skłonność do chorób jest niewielka, rokowanie w przypadku ich wystąpienia jest dobre;
* typ trzeci - szczeliny widoczne bardzo wyraźnie i zajmują znaczną część powierzchni tęczówki - w takim przypadku podatność na zachorowania jest wzmożona, a ich przebieg bywa przewlekły, często zdarzają się nawroty chorób;
* typ czwarty - najmniej korzystny - tęczówka składa się z samych jamek i zagłębień - prawdopodobieństwo zachorowania jest tu największe, a choroba przebiega często z powikłaniami i jest trudna do trwałego wyleczenia.

Osoby, u których występują dwa skrajne typy: pierwszy i czwarty, stanowią niewielki procent populacji. Typ struktury tęczówki jest uwarunkowany genetycznie i w ciągu życia nie pogarsza się na ogół więcej niż o jeden stopień. Można go utrzymywać na poziomie optymalnym dla danej osoby za pomocą leków. Dziecku mającemu słabszą strukturę tkanki łącznej podaje się wzmacniające zestawy minerałów. Dzięki temu zmniejsza się ryzyko powstawania zniekształceń kręgosłupa, a w przyszłości zmian zwyrodnieniowych lub krótkowzroczności.

JAK SAMEMU POSTAWIĆ DIAGNOZĘ?

Wiele informacji o stanie zdrowia przynosi już obejrzenie powiek, spojówek, twardówek i źrenic. Jednak najważniejsza jest diagnoza z tęczówki. Choć bezbłędnie postawi ją tylko irydolog, to samemu też można spróbować się zbadać wykorzystując mapy irydologiczne (zobacz: mapy irydologiczne - mapa ciała).

Każdy z nas, w oparciu o mapy irydologiczne może obserwować swoją tęczówkę i dokonać wstępnej autodiagnozy. Oczywiście, nie zastąpi ona fachowego badania, ale może skłoni do refleksji nad własnym zdrowiem. Wiele chorób rozpoznawanych jest zdecydowanie za późno, kiedy pojawią się już wyraźne oznaki kliniczne. Na mapach precyzyjnie przedstawiono, w jakich miejscach znajdują się pola projekcyjne mózgu, serca, żołądka, nerek i wszystkich pozostałych organów. Tak więc, oglądając oko, można błyskawicznie i całkowicie nieinwazyjnie diagnozować większość chorób.

Najwięcej można wyczytać z tęczówki - kolorowego pierścienia otoczonego z zewnątrz białkiem oka, a wewnątrz mającego źrenicę. Dzięki szczegółowej mapie irydologicznej można podjąć próbę przeprowadzenia samodzielnej diagnozy. Należy szukać wszelkich zmian: plamek, kropek, linii, zagłębień. Ważne są również inne elementy - np. obecność na tęczówce licznych pierścieni to świadectwo nie najlepszego stanu nerwów. W przypadku spowolnionego procesu przemiany materii na obwodzie tęczówki zwykle pojawia się ciemny pierścień. Brązowe plamy na całej powierzchni tęczówki mogą świadczyć o uszkodzeniach wątroby, a jeśli kolor plam jest żółty, o problemach z nerkami.

Pierścień metaboliczny, znajdujący się przy źrenicy, powinien być czarny, równomiernie pogrubiony. Dwa wąskie pierścienie - jeden ciemniejszy, drugi jaśniejszy - świadczą o nieżycie żołądka. Nierównomierne zaś pogrubione koło metaboliczne, ziarniste lub bardzo cienkie, świadczy o procesie chorobowym w organizmie.

O skłonnościach do zachorowania mogą świadczyć np. czarne plamki. Zawsze kiedy zauważymy w oku nową plamkę, należy udać się do lekarza okulisty. Najpierw trzeba bowiem wykluczyć czerniaka, nowotwór mogący się rozwijać w gałce ocznej. Poza tym tylko lekarz, obserwując również inne objawy na tęczówce, może stwierdzić, czy rzeczywiście jesteśmy zagrożeni jakąś chorobą.

Obecność na tęczówce licznych pierścieni, to świadectwo nie najlepszego stanu nerwów. Pierścienie tworzą się, gdy w następstwie przewlekłego stresu i towarzyszącego mu rozszerzenia źrenic, powierzchnia tęczówki ulega sfałdowaniu. Gdy stan nerwów się poprawia, powierzchnia tęczówki ulega wygładzeniu i pierścienie znikają.

W przypadku zwolnionej przemiany materii, na obwodzie tęczówki pojawia się zwykle ciemny pierścień, oznaka gromadzenia toksyn. Jeżeli objaw ten zaobserwujemy u osoby otyłej, wiadomo, że u źródeł jej problemów leżą zaburzenia metaboliczne. Wówczas nawet bardzo rygorystyczna dieta nie da trwałych rezultatów. Lekarz irydolog przepisuje wtedy homeopatyczne leki, pobudzające przemianę materii.

Jeśli przyjmujesz leki, na Twojej tęczówce mogą uwidocznić się różne zmiany. Stosowanie np. preparatów żelaza powoduje pojawienie się w strefie żołądka brunatnego zabarwienia. Kwas salicylowy i jego pochodne nadają tęczówce odcień brunatnoszary.

Podobnie jak w przypadku koloru skóry czy włosów, odcień tęczówki uzależniony jest od ilości zawartej w niej melaniny, czyli barwnika, który jest jednym z elementów bariery ochronnej organizmu przed wpływem promieniowania. W oczach błękitnych, szarych, niebieskich, jasnozielonych zawartość tego barwnika jest niewielka. Wraz ze wzrostem jego ilości oczy stają się coraz ciemniejsze. Kolor tęczówki jest również uwarunkowany genetycznie, zależy także od wieku. Czasem oczy zmieniają kolor, np. niebieskie u miłośnika niezdrowego jedzenia brązowieją, a orzechowe jaśnieją na zdrowej diecie.

W tych rejonach kuli ziemskiej, gdzie jest duże nasłonecznienie, ludzie (Murzyni, Eskimosi) mają ciemne tęczówki. Jasne zaś tam, gdzie słońca jest mało (Skandynawia). Osoby o jasnych oczach, które przeniosły się z Europy np. do Ameryki Południowej częściej niż ludność miejscowa chorowały na nowotwory skóry. Natomiast ludzie o ciemnych tęczówkach, zamieszkujący Skandynawię, są bardziej wrażliwi na zaburzenia odporności, w wyniku których częściej zapadają na gruźlicę, mają większą podatność na infekcje i skłonność do depresji.

Są trzy podstawowe odcienie tęczówki: niebieski, brązowy i szary (mieszany). Pozostałe kolory są ich pochodnymi. Barwa oczu jest związana z budową tęczówki i z konstytucją organizmu. Kolor informuje o wrodzonych skłonnościach do pewnych schorzeń. Oczy zdrowego człowieka według irydologów mogą być wyłącznie niebieskie (konstytucja limfatyczna), brązowe (konstytucja krwiopochodna), bądź barwy będącej pochodną tych dwóch podstawowych kolorów (konstytucja mieszana). Wszystkie inne kolory lub przebarwienia tęczówki wskazują na nagromadzenie toksyn w organizmie.

Ustalony kolor tęczówki mówi o określonych skłonnościach do konkretnych schorzeń:

* ludzie o oczach w kolorze niebieskim często cierpią na przekwaszenia organizmu i mogą chorować na wrzody żołądka i dwunastnicy, reumatyzm, artretyzm, a także choroby tarczycy, nerek, układu oddechowego oraz alergie;

* ludzie o oczach szarych i zielonych mają skłonności do chorób układu pokarmowego oraz kłopotów z trawieniem, powinni często kontrolować stan swojej wątroby i trzustki;

* ludzie o oczach piwnych i brązowych miewają kłopoty z gospodarką tłuszczową organizmu, stąd bierze się u nich zagrożenie schorzeniami wątroby, układu krwionośnego i serca, a także miażdżycy, nadprodukcji żółci i kamicy nerkowej.
O stanie zdrowia informuje nie tylko tęczówka, ale także wygląd innych części oka. Warto się przyjrzeć całemu oku, m.in. należy zwrócić uwagę na powieki, spojówki, twardówki i źrenice, gdyż są to również ważne źródła informacji.

Powieki opuchnięte i zsiniałe mogą świadczyć o nieprzespanej nocy lub płaczu. Jeśli jednak opuchlizna oczu nie jest spowodowana żadnym z nich, może to być spowodowane kłopotami z nerkami. Gdy opuchlizna widoczna jest tylko na górnej powiece, to znak, że cierpisz na schorzenia woreczka żółciowego. Jeśli na powiekach dostrzegasz żółte cętki lub białe grudki, zbadaj swój poziom cholesterolu, bo tego typu zmiany mówią, że jest on stanowczo za wysoki.

Spojówki powinny być wyraźnie różowe. Mocne zaczerwienienie oznacza infekcję lub chorobę reumatyczną, jednak czerwone, zaognione spojówki mają też często ludzie przemęczeni i niewyspani. Jeśli spojówki są żółtawe, prawdopodobnie masz problemy z wątrobą. Blade spojówki mogą oznaczać niedokrwistość.

Twardówki, czyli białka oczu, powinny odznaczać się czystą bielą. Odcień niebieskawy lub sinawy świadczy o diecie zbyt ubogiej w wapno, co może być przyczyną próchnicy zębów oraz osteoporozy. Żółte plamki na białym tle mogą świadczyć o zbyt dużym poziomie cholesterolu. Zażółcone białko oka najczęściej sygnalizuje żółtaczkę. Większe plamki w kolorze krwi są oznaką artretyzmu lub choroby reumatycznej. Popękane naczynka oznaczają najczęściej zbyt wysokie ciśnienie krwi.

Źrenice w obydwu oczach powinny znajdować się dokładnie w środku tęczówki, być okrągłe i równej wielkości. Rozszerzają się lub zwężają wpuszczając odpowiednią ilość światła. Wszelkie przesunięcia lub zmiana kształtu mogą oznaczać kłopoty z funkcjonowaniem podstawowych układów i narządów wewnętrznych. Małe źrenice są sygnałem skłonności do chorób żołądka, zbyt duże sygnalizują bezsenność i nerwicę, a owalne i zniekształcone mogą świadczyć o zaburzeniach ukrwienia mózgu.

Samodzielne rozpoznanie dolegliwości trzeba używać z umiarem, dlatego jeśli coś Cię zaniepokoi, skonsultuj się z irydologiem bądź zapytaj swojego lekarza rodzinnego.

CZY WSZYSTKO WIDAĆ W TĘCZÓWKACH?

Irydologia nie jest "wróżeniem z oczu", choć wielu chciałoby ją z różnych powodów do takiej roli sprowadzić. Opiera się ona przede wszystkim na doświadczeniu, które uwzględnia obserwację i analizę zmian zachodzących w strukturze tęczówki oraz jej zmian barwnych.

Informacje, które są zapisane na tęczówce, trzeba udowodnić i zweryfikować. Nie zawsze jest bowiem tak, że wszystko, co dzieje się w organizmie widać na tęczówce. Bardzo często zdarza się, że pacjenci z nowotworami mają te nowotwory udokumentowane innymi badaniami, a tymczasem z wyglądu ich tęczówek nie da się tych chorób potwierdzić. Bywa i tak, że widocznych na tęczówce zmian nie potwierdzają żadne inne badania.

Znaki irydologiczne stanowią rodzaj kodu, którego umiejętne rozszyfrowanie warunkuje prawidłową ocenę stanu zdrowia człowieka. W ich interpretacji istnieją jednak pewne utrudnienia. Jednym z nich jest to, że określony znak może mieć kilka znaczeń. Innym, że nie wszystkie zmiany obserwowane na tęczówce oka wskazują na aktualnie istniejące schorzenie. Wiele z nich obrazuje często skłonności do określonych zachorowań, bowiem są znakami wrodzonymi lub dziedziczonymi.

Choroby, które trudno rozpoznać podczas badania irydologicznego to np. choroby krwi. Utrudnione jest również różnicowanie chorób tego samego narządu. Na przykład możemy dowiedzieć się, że mamy chorą nerkę, ale nie będzie wiadomo, czy mamy do czynienia ze stanem zapalnym tego narządu czy też z innym schorzeniem.

Osoba korzystająca z irydodiagnostyki może przyjmować pewne zasady, pewne sugestie, ale nie może się leczyć tylko i wyłącznie na jej podstawie. Ogólną zasadą jest, że rozpoznanie na podstawie tęczówki nie może być jedyne i trzeba je potwierdzić stosując inne metody diagnostyczne. Jednak zmiany w tęczówce mogą być również sugestią, że trzeba zwracać uwagę na ten czy inny narząd. Mogą się w nim już dokonywać zmiany, których pacjent jeszcze nie odczuwa, ale to nie znaczy, że tej choroby w ogóle nie ma - takie przypadki też trzeba zweryfikować.

PODSUMOWANIE

Irydologia jak każda dziedzina działalności człowieka, w tym też naukowo-badawcza, przechodziła różne etapy rozwoju. Obszar jej zainteresowania jest na pozór bardzo ograniczony, bowiem rozciąga się tylko na oko ludzkie. Jednak rozumienie irydologii zmieniało się na przestrzeni lat. Mimo swoich licznych ograniczeń i niedoskonałości, jest bardzo atrakcyjną metodą oceny stanu zdrowia, tanią w zastosowaniu, ale nigdy nie jest i być nie może konkurencyjną w stosunku do badań klinicznych.

Irydodiagnostyka pozwala dokonać wstępnej oceny stanu zdrowia człowieka na podstawie analizy tęczówki oka.

Informacje odczytane z tęczówki oka umożliwiają:

* wskazać narządy lub układ, w którym toczy się proces chorobowy;
* wykryć wrodzone i nabyte skłonności do określonych schorzeń;
* ocenić stan układu nerwowego i jego wpływ na narządy wewnętrzne;
* określić stopień zatrucia organizmu szkodliwymi wpływami środowiska zewnętrznego i produktami przemiany materii;
* zdiagnozować najwcześniejsze objawy choroby;
* ustalić odpowiedni dla danej osoby sposób odżywiania i tryb życia;
* zastosować odpowiednią profilaktykę oraz dobrać naturalne suplementy;
* wcześniej podjąć leczenie zagrożonych organów i nie dopuścić do poważniejszych uszkodzeń;

wskazać specjalistę, który zastosuje dalsze, konieczne leczenie.
Dzisiaj pod pojęciem irydologii należy rozumieć metodę pozwalającą dokonać wstępną ocenę stanu zdrowia człowieka na podstawie analizy oka. Nie może być jednak jedyną w oparciu, o którą takiej oceny dokonujemy. Pozwala ona natomiast ukierunkować, w razie potrzeby, dalsze postępowanie diagnostyczne w rozumieniu medycznym.

Nieistniejące już źródło

Oni nie atakują nas za to, czym jesteśmy dzisiaj, oni nas atakują, bo wiedzą, kim możemy być jutro...

W czasach powszechnego fałszu pisanie Prawdy jest czynem REWOLUCYJNYM - G.Orwell
09-06-2014 00:05 AM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Odpowiedz cytując ten post
Odpowiedz 


Wiadomości w tym wątku
Irydologia - Junior - 09-06-2014 00:05 AM
RE: Irydologia - Junior - 09-06-2014, 00:06 AM
RE: Irydologia - Junior - 09-06-2014, 00:07 AM

Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości